Είναι αδιανόητο για την Αριστερά του 21ου αιώνα να μη θέτει στην ημερήσια διάταξη την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και τη διάλυση της ΕΕΓια ποιους λόγους συμμετέχεις στο ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Ανατρεπτική Συνεργασία;
Η πολιτική, ως ενεργό ενδιαφέρον για τα κοινά και μαχητική στράτευση στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, είναι παρούσα στη ζωή μου από τα μαθητικά μου χρόνια. Ως μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την ίδρυσή της, αποδέχτηκα την πρόταση να συμμετάσχω στο φετινό αγωνιστικό ευρωψηφοδέλτιό μας, ως ιδιαίτερα τιμητική.
Για την επαναστατική και αντικαπιταλιστική Αριστερά, οι υποψήφιοι/ες στις εκλογές και οι αιρετοί εκπρόσωποι είναι αγωνιστές/τριες του κινήματος, γι΄ αυτό εναλλάσσονται στους παραπάνω ρόλους. Και απ’ αυτή τη θέση, λοιπόν, θα συμβάλω, προβάλλοντας τις θέσεις μας, ώστε να αναδειχτούν τα πραγματικά επίδικα της συγκυρίας. Ενώ διεξάγονται ευρωεκλογές, η ίδια η ύπαρξη και ο ρόλος της ΕΕ έντεχνα αποσιωπώνται. Λες και η συμμετοχή της χώρας (προς μεγάλη ζημία εργαζομένων και λαού) στην ΕΕ του κεφαλαίου, των πολέμων και του ρατσισμού αποτελεί αυτονόητη «φυσική» πραγματικότητα...
Σε ένα ποίημά σου, από την τελευταία σου συλλογή Μιλάω ξύλινα γράφεις: «Μας μάρανε η αναμονή, αναμονή ίσον παράδοση». Πως η Αριστερά σήμερα, δεν θα είναι «στην αναμονή»;
Η εποχή μας, νομίζω, παρουσιάζει πολλές αναλογίες με την εποχή ίδρυσης της Πρώτης Διεθνούς, αλλά και τις παραμονές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου: ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας, εξελισσόμενοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, ελπιδοφόρες αντιστάσεις και αναζητήσεις, σύγχυση, φόβος, αλλά και θυμός, πείσμα, κουράγιο, αγωνιστική αλληλεγγύη υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Μάλλον τα πάντα μπαίνουν στο τραπέζι εξαρχής. Όσο η άρχουσα τάξη προσπαθεί να μηδενίσει το κοντέρ των εργατικών-λαϊκών κατακτήσεων και της ιστορικής μνήμης, κρατώντας μας με την πλάτη στον τοίχο, άλλο τόσο κι εμείς, οι σύγχρονοι «της γης οι κολασμένοι» οφείλουμε να ξαναμάθουμε την αλφαβήτα: μαχητικός ακηδεμόνευτος συνδικαλισμός, εργατική πολιτική, πολιτισμός του «πολεμάμε και τραγουδάμε», πλατιά ενότητα από τα κάτω. Στοιχίζοντας γενικό και επιμέρους, μέσα και σκοπούς, όχι αναζητώντας έναν ασαφή κοινό παρονομαστή και προσχωρώντας στη μιζέρια του «να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται».